Publikacje:

Barbara Adamska, październik 2004, Wiadomości Brzozowskie
Jak pomóc dziecku nadpobudliwemu

Nadpobudliwość (zwana również nadruchliwością, minimalną dysfunkcją mózgu, zaburzeniem impulsów i mającą co najmniej trzydzieści jeszcze innych określeń) polega na nadmiernej i niekontrolowanej ruchliwości. Jest ona zwykle związana z nieuwagą niespokojnym zachowaniem się i brakiem koncentracji. Dziecko takie jest zupełnie niezdolne do usiedzenia spokojnie na krześle lub zwolnienia tempa wykonywanych przez siebie czynności. Jest ono niejako wewnętrznie napędzane przez siły, których nie potrafi wytłumaczyć ani opanować.

Wielu dorosłym brakuje pewności w sprawach wychowawczych, zwłaszcza wtedy gdy istnieje podejrzenie, że u dziecka występuje zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi. W tej sytuacji rodzic zaczyna szukać pomocy i porady.

Nadpobudliwość ujawnia się zazwyczaj przed 5. rokiem życia, najpóźniej przed 7. W okresie przedszkolnym trudno ją jednak rozpoznać. Większość podobnych do nadpobudliwości zachowań mieści się bowiem w normie rozwojowej. Kiedy jednak nadaktywni" idą do szkoły, sprawa zaczyna być poważniejsza, gdyż z dnia na dzień zwiększają się stawiane dzieciom wymagania. Nagle trzeba przez całe przedpołudnie spokojnie siedzieć w ławce, słuchać co mówi nauczyciel i się skoncentrować. Należy się podporządkować regułom zachowania obowiązującym w klasie i okazywać działania prospołeczne. Nieprawidłowości zachowania stają się w tym kontekście natychmiast widoczne.

Przyczyny zespołu nadpobudliwości nie są do końca wyjaśnione. Najnowsze badania dowodzą że nadpobudliwość jest w dużej mierze uwarunkowana genetycznie, czyli przekazywana z pokolenia na pokolenie, inną przyczyną może być mikrouszkodzenie układu nerwowego.

Odmienna praca mózgu uniemożliwia dziecku kontrolowanie swoich zachowań, a więc także kontrolowanie uwagi i ruchów. Dziecko nadpobudliwe jest bombardowane przez bodźce, w których nie może się połapać. Jego wewnętrzny świat jest chaotyczny i niespokojny, brak mu też wytrwałości w działaniach wymagających zaangażowania umysłowego (np. uczenia się) oraz tendencji do porzucania jednej aktywności na rzecz innej.

Nadpobudliwe ruchowo dzieci mają problem z dyscypliną z powodu nieumyślnego łamania zasad, co może być mylnie odbierane przez rodziców lub nauczycieli - jako zachowania buntownicze i celowe. Impulsywne zachowania np. przeszkadzanie innym, stwarzanie niebezpiecznych sytuacji z powodu nieumiejętności przewidywania ryzyka, niecierpliwość, brak kontroli powodują że dzieci te mogą być odrzucane przez rówieśników. Dorośli mogą je nadmiernie karać za częste łamanie norm zachowania. Wszystko to składa się na nie najlepszą sytuację psychologiczną dziecka u którego często można zaobserwować bardzo niską samoocenę, będącą skutkiem niepowodzeń w szkole i w grupie rówieśniczej.

Warto pamiętać na co dzień, że jego kłopoty z zachowaniem są właśnie poważnym problemem dla niego samego. Takie dziecko żyje w świecie wewnętrznego niepokoju i dlatego świat wokół niego powinien być bardzo uporządkowany.

Pomóż zorganizować mu dzień (ustalić rytuały całodniowe, wyznaczyć czas na naukę i zabawę)
Wspólnie z dzieckiem zaplanuj odrabianie zadań domowych, zawsze o tym samym czasie.
Zadbaj o stanowisko pracy dziecka (biurko ustawić dalej od okna, dopilnować, aby na biurku znajdowały się tylko przybory niezbędne do odrobienia zadania domowego).
Konsekwentnie sprawdzaj efekty samodzielnej pracy dziecka.
Wyrabiaj nawyk samodzielnej korekty własnych prac.
Mobilizuj do dokładności i systematyczności.
Dopilnuj lub pomóż mu dokończyć każdą rozpoczętą czynność.
Wskaż cel, do którego ma prowadzić jego działalność.
Ucz przezwyciężania trudności, a nie chroń przed nimi.
Poproś nauczyciela, aby dziecko mogło siedzieć z przodu klasy i być pod stałą kontrolą.
Pomóż mu dobrać spokojnego kolegę do ławki.
Nie obarczaj dziecka jednocześnie kilkoma zadaniami lub poleceniami.
Ucz dziecko kontrolowania i opanowywania swoich nagłych reakcji emocjonalnych.
Ograniczaj mu oglądanie telewizji i kontroluj ilość czasu spędzonego przy komputerze, dbaj o sen.
Ogranicz nadmierną krytykę, pokpiwanie w celu zachowania jego równowagi emocjonalnej.
Wychowuj dziecko w atmosferze spokoju i rzeczowości.

Dojrzewanie oraz zmiany hormonalne często powodują uspokojenie nadpobudliwego dziecka, miedzy dwunastym, a osiemnastym rokiem życia. Dla znękanych rodziców uganiających się całymi dniami za swymi niezmordowanymi pociechami po domu niewielką ulgą może być wiadomość, że ta krytyczna sytuacja potrwa jeszcze tylko kilka lat.

Imieniny

Dziś świętujemy imieniny: Kryspiny, Norberta, Sabiny. Wszystkiego najlepszego!

Godzina

Kalendarz

Pn	Wt	Sr	Cz	Pt	So	Nd
	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31