Publikacje:

Józefa Rzepka, listopad 1995, Wiadomości Brzozowskie
Dziecko nadpobudliwe

W codziennym życiu nadpobudliwość często utożsamiana jest ze złym wychowaniem wywołując niechęć otoczenia i dezaprobatę. Tymczasem nadpobudliwość jest cechą temperamentu, związana z systemem nerwowym. O ile w prawidłowo działającym układzie nerwowym człowieka procesy pobudzania równoważone są procesem hamowania, to u dziecka nadpobudliwego przeważają procesy pobudzania nad procesami hamowania. Nadpobudliwość przejawia się w sferze ruchowej, emocjonalnej i intelektualnej. Dziecko nadpobudliwe jest męczące dla otoczenia ze względu na nadmierną żywotność, ruchliwość czy niepokój. W tym samym czasie wykonuje mnóstwo różnych czynności, jest emocjonalnie chwiejne, wrażliwe, ciekawe wszystkiego. Jeśli owa żywotność będzie właściwie ukierunkowana, dziecko takie wyrasta na człowieka ciekawego, interesującego, znaczącego, otwartego w kontaktach z innymi ludźmi, sprawnego zawodowo i intelektualnie. Co może być przyczyną nadpobudliwości?

Z temperamentem nadpobudliwym zwykle dziecko przychodzi na świat. Cecha ta może być uwarunkowana genetycznie lub czynnikami zakłócającymi prawidłowy przebieg ciąży (np. choroby matki, zwłaszcza zakaźne, jak: odra, różyczka, czy grypa, przyjmowane leki, w tym - nasenne i uspokajające). Wpływ mogą mieć nawet drobne urazy okołoporodowe, jak również nieprawidłowe oddziaływanie środowiska rodzinnego i szkolnego w procesie wychowawczym.

Mając dziecko nadpobudliwe rodzice powinni dołożyć starań, aby nie udzielała się im samym jego nadpobudliwość. Należy wyrobić w sobie pewien rodzaj odporności na emocje dostarczane przez dziecko. Trzeba próbować zdystansować się do wielu irytujących sytuacji (stłuczony talerz, wylana herbata). Jest to bardzo trudne, gdyż takie dziecko swym chaotycznym zachowaniem prowokuje rodziców do ciągłej kontroli, pouczania, krytykowania, a nawet karania. Warto jednak postarać się, by wyciszyć w sobie własne emocje. Działać spokojnie i konsekwentnie. Ciągłe upomnienia i polecenia nie przynoszą oczekiwanego skutku, a wręcz przeciwnie - powodują wzmożone pobudzenie u dziecka. Należy zwracać uwagę na rzeczy istotne i ważne. Nie walczmy z każdym drobiazgiem. Z czasem, powoli, działając w sposób opanowany, osiągniemy znacznie więcej niż nieustannymi pouczeniami i karami, których w ciągu każdego dnia jest ogromna ilość. Bardzo ważne jest, by w procesie wychowania, kary były równoważone z pochwałami i nagrodami. Dzieci nadpobudliwe rzadko są chwalone, mają niewielkie szanse na przeżywanie sukcesów, gdyż częściej sieją wokół siebie spustoszenie, niż robią coś pożytecznego, w sposób godny nagrody. Warto jednak spojrzeć na dziecko inaczej - dostrzec jego pozytywne zachowanie, okazać zadowolenie, a od czasu do czasu pochwalić. Kara jest potrzebna, ale musi być dobrze przemyślana i wyraźnie związana z przewinieniem. Dziecko karane musi odczuwać, że jest kochane, a kara czy nagana była sprawiedliwa. Od najmłodszego wieku nadpobudliwe dziecko powinno być uczone stałych nawyków i rytmu zajęć (stałe pory posiłków, spacerów, nauki czy zabawy). Wskazane są zorganizowane zajęcia sportowe o wyraźnym, koniecznym do przestrzegania regulaminie. Warto zainteresować je grami i zabawami, w których podporządkować się trzeba określonym regułom.

Z dzieckiem nadpobudliwym trzeba dużo rozmawiać, dużo tłumaczyć, zachowując spokój i koniecznie powstrzymując się od lawinowych poleceń i pouczeń. Pamiętajmy, że dzieci nadmiernie ruchliwe, rzadko są same z siebie agresywne. Nadpobudliwość nie łączy się automatycznie z taką postawą. Tylko nieodpowiednie traktowanie przez rodziców, wychowawców i rówieśników (poniżanie, agresja) mogą wywołać postawę wrogości do otoczenia.

Imieniny

Dziś świętujemy imieniny: Kryspiny, Norberta, Sabiny. Wszystkiego najlepszego!

Godzina

Kalendarz

Pn	Wt	Sr	Cz	Pt	So	Nd
	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31