Publikacje:

Józefa Rzepka, październik 1995, Wiadomości Brzozowskie
Zaakceptować ucznia

Krzyś ma poważną wadę słuchu. Nosi aparat słuchowy. Na lekcji wychowania fizycznego kolega uderzył go w ucho, aż aparat zranił go. Krzyś płakał przeraźliwie. Dzieci śmiały się...

Koledzy szydzą sobie z Łukasza, który ma duże kłopoty z nauką i był badany w poradni psychologiczno-pedagogicznej...

Karolina jest wyrośnięta, z nadwagą. Dzieci przezywają ją... Andrzej jąka się, Kasia nie może nawiązać kontaktu z innymi dziećmi. Agnieszka kłamie itd. Przykłady można mnożyć.

W każdej gromadzie szkolnej są tzw. dzieci nietypowe, trudne, wymagające szczególnego zrozumienia i traktowania. Sprawiają trudności w zabiegach wychowawczych lub nauczaniu. Przyczyny mogą być bardzo różne: niedorozwój umysłowy, mniejsza zdolność intelektualna, wybitna zdolność, nadpobudliwość psychoruchowa, zahamowanie psychoruchowe, lęki, jąkanie, tiki, kłamstwo, kradzież, wagary, agresja, nadwaga, kalectwo itp.

We wszystkich przypadkach nietypowości postępowanie wychowawcy powinno zmierzać w kierunku włączenia każdego dziecka do społeczności szkolnej. Należy znaleźć mu w klasie miejsce i obowiązki, którym podoła, a kolegów przekonać, że każde dziecko ma zalety i nie jest gorsze od innych.

Malec idący do szkoły, niezależnie od swych możliwości psychofizycznych chce być dobrym uczniem. Jest zainteresowany nowymi zadaniami i nową sytuacją, w jakiej się znalazł. W miarę upływu czasu często obserwujemy niekorzystne zmiany. Dlaczego? Samopoczucie ucznia w szkole wyznaczają więzi z wychowawcą klasy, nauczycielami oraz z zespołem klasowym. Dziecko dobrze czujące się w szkole dąży do częstych kontaktów z kolegami ze swojej klasy, nie unika ich. Jeżeli ma korzystną pozycję w zespole klasowym i wytworzy się wokół niego atmosferę zrozumienia, serdeczności i przyjaźni, to chętnie uczęszcza do szkoły. W każdej klasie jedne dzieci są lubiane przez kolegów, darzone sympatią i zaufaniem, podczas gdy inne są nielubiane, czasem izolowane. Pozycja dziecka odrzuconego osłabia w nim wiarę w siebie, budzi poczucie krzywdy. Dobrze prowadzona praca wychowawcza może usunąć niejedno uprzedzenie. Może ukazać wartości dziecka, których dotychczas nie dostrzegano. Może ułatwić wzajemne zrozumienie i współżycie w szkole i w domu, jak również uchronić dziecko przed licznymi niepowodzeniami, w tym także przed trudnościami w nauce. Często w rozmowie z nauczycielem rodzice doznają przykrości, niekiedy wręcz upokorzenia, podczas gdy kontakt z nauczycielem winien podtrzymywać wytrwałość rodziców w ich pracy nad dzieckiem i ukazywać im szansę poprawy. Rodzice powinni przekazać wychowawcy swoje spostrzeżenia o sposobach uczenia się dziecka, jego trudnościach i problemach oraz uzgodnić razem z nauczycielem wspólny sposób postępowania z dzieckiem na terenie szkoły i domu.

Wychowawca musi znać ucznia, którego ma kształtować na człowieka dorosłego. Bodźcem do poznania go są najczęściej, niestety, dopiero jego niepowodzenia w nauce i zachowaniu, ostre konflikty, oceny niedostateczne itp. Aby zrozumieć dziecko, musimy je obserwować z różnych punktów widzenia - uwzględniać jego dojrzałość fizyczną, społeczną i psychiczną, zdolności i potencjalne możliwości, postawę wobec samego siebie i innych. Znajomość reakcji dziecka na różnego rodzaju defekty fizyczne i psychiczne może zapobiegać sytuacjom, w których dziecko doznaje przykrości i przyjmuje negatywną postawę wobec otoczenia. Rozeznanie zaś w sferze umysłowej pozwala na zrozumienie przyczyn jego niepowodzeń w nauce, a w dalszej konsekwencji i jego zachowania.

Szerokie możliwości poznawania ucznia daje rozmowa, w której należy pozwolić mu swobodnie wypowiedzieć się, nie zasypywać go nieustannie pytaniami, nie wymuszać odpowiedzi, ale wysłuchać spokojnie i życzliwie. Aby wyjaśnić zaistniałe, przykre sytuacje przyjrzyjmy się bliżej dziecku w różnych okolicznościach. Obserwując je należy nauczyć się patrzeć na nie obiektywnie. Jest to trudne zwłaszcza dla rodziców - ze względu na więź emocjonalną. Na zachowanie dziecka nie można patrzeć jednostronnie. Nie wolno np. dostrzegać wyłącznie jego stron ujemnych. Poszczególne fakty trzeba ujmować na tle sytuacji, w jakiej one zaistniały. Nie można mówić, że dziecko jest agresywne, bez wniknięcia w przyczyny takiego zachowania. Pamiętajmy, że psychika młodego człowieka jest dynamiczna. Nieustannie zmienia się on i rozwija. Dzięki temu można wypracować wiele wartościowych i pozytywnych cech. Postarajmy się zaakceptować każde dziecko takim, jakie ono jest, zauważyć i zrozumieć jego problemy, pomóc mu żyć i rozwijać się zgodnie z jego rzeczywistymi możliwościami.

Imieniny

Dziś świętujemy imieniny: Kryspiny, Norberta, Sabiny. Wszystkiego najlepszego!

Godzina

Kalendarz

Pn	Wt	Sr	Cz	Pt	So	Nd
	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31