Publikacje:

Józefa Rzepka, październik 1997, Wiadomości Brzozowskie
Akceptacja czy odrzucenie

"Moi rodzice są dobrymi wychowawcami i chciałabym się na nich wzorować, kiedy założę własną rodzinę. Podoba mi się stosunek rodziców do siebie, ich wzajemna miłość, duża kultura osobista, uczciwość w stosunku do nas, humor..." (Ewa, l.17).

Istnieje powiedzenie: "Jaka rodzina, takie dziecko". To rodzice kształtują postawy swoich dzieci. Sposób, w jaki odnoszą się do dziecka spowoduje, jakie ono będzie. Atmosferę rodzinną może charakteryzować: ciepło albo chłód uczuciowy, akceptacja - albo odrzucenie, miłość wzajemna - albo wrogość.

Akceptacja oznacza przyjęcie dziecka takim, jakie ono jest, z jego cechami fizycznymi i psychicznymi. Znając dziecko rodzice nie stawiają mu zbyt wysokich, ani zbyt niskich wymagań. Chętnie nawiązują z nim kontakt, darzą uczuciem. Mają dla dziecka czas. Wyjaśniają trudne zjawiska, pomagają rozwiązywać problemy. Dają dziecku tyle swobody, ile w kolejnych fazach rozwojowych mogą mu dać. Starają się być autorytetem. Taka postawa rodziców i ciepła atmosfera rodzinna sprzyja kształtowaniu się pozytywnych charakterów. Dziecko jest pogodne, zrównoważone i wesołe. Ma poczucie bezpieczeństwa. Potrafi nawiązywać kontakty społeczne i współpracować z rówieśnikami. Ma ciekawe pomysły i konsekwentnie je realizuje. Bywa zdolne do trwałej więzi emocjonalnej, otwarte na potrzeby innych, wrażliwe na niesprawiedliwość i krzywdę.

Przeciwieństwem akceptacji jest postawa odtrącająca. Dom bardzo często bogaty i lśniący, a równocześnie chłodny i sztywny. Dziecko jest tam zbędnym elementem, bo może coś zniszczyć, zburzyć porządek. Odczuwane jest więc jako ciężar, który najlepiej powierzyć komuś innemu... Stąd częsta krytyka, dezaprobata, surowe kary, brak tolerancji i wysokie wymagania. Może być też pozorna troska - drogie prezenty, bardzo dużo swobody, a z drugiej strony - zaniedbywanie i unikanie dziecka. Ono, wbrew pozorom, zna prawdę. Odtrącenie sprzyja kształtowaniu się u dziecka agresywności (agresja rodzi agresję), kłamstwa, kradzieży i innych zachowań aspołecznych, a w sytuacjach trudnych - przerażenia, bezradności oraz reakcji nerwicowych. Staje się ono nieufne lub wrogie wobec społeczeństwa, niezdolne do trwałych więzi uczuciowych. Popada w konflikty, których nie umie rozwiązać. Może pojawić się choroba sieroca. Dzieci z domów bez ciepłej atmosfery rodzinnej mają duże trudności w założeniu własnej, szczęśliwej rodziny.

Współczesne badania wykazały (Z. Gaś - Rodzina wobec uzależnień), że dzieci z zaburzeniami w zachowaniu pochodziły z rodzin, gdzie był brak silnych więzi z bliskimi, zwłaszcza z rodzicami. Sami badani deklarowali m.in., że: są zazwyczaj nieszczęśliwi; czują iż mają znacznie mniej radości wżyciu, niż tego doświadczają inni ludzie; rzadko przeżywają poczucie bliskości z drugim człowiekiem; mają poczucie, iż nie potrafią sprawnie kontrolować swojego życia; lubią robić rzeczy szokujące innych ludzi... Wystąpiła również taka prawidłowość, że młodzież pozbawiona bliskości z własną rodziną jest bardziej podatna na uleganie presji rówieśniczej w zakresie używania narkotyków, picia alkoholu i dokonywania przestępstw. Powyższe zjawiska natomiast nie wystąpiły tylko w takich rodzinach, w których rodzice spostrzegani są, jako obdarzający miłością, traktujący z szacunkiem i działający dla dobra dziecka. Podstawową więc zasadą prawidłowego funkcjonowania rodziny jest wzajemna miłość. Ale miłość, to nie słowa. To postawa. Nie wystarczy mówić dziecku "Kocham cię", trzeba mu tę swoją miłość okazać. Dobrze byłoby, gdyby każdy rodzic - niezależnie od swego stosunku do religii - pamiętał, że: "Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest... Miłość nigdy nie ustaje..." Warto czasem zdać sobie sprawę z tego, ile każdemu z nas brakuje do takiej miłości.

Imieniny

Dziś świętujemy imieniny: Kryspiny, Norberta, Sabiny. Wszystkiego najlepszego!

Godzina

Kalendarz

Pn	Wt	Sr	Cz	Pt	So	Nd
	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31