Publikacje:

Józefa Rzepka, grudzień 1996, Wiadomości Brzozowskie
Akceptacja samego siebie

"...Zmarnowałam parę lat na użalanie się nad sobą. Byłam przekonana o swojej bezwartościowości. Za późno uwierzyłam w siebie i w to, że powodzenie zależy głównie ode mnie..." - pisze studentka.

Człowiek jako istota społeczna żyje, rozwija się i funkcjonuje w społeczeństwie. Prezentuje pewną postawę wobec życia, świata, wobec innych ludzi, a także wobec siebie. Pod wpływem doświadczenia, samoobserwacji albo obserwacji innych ludzi, człowiek dostrzega kim jest, na ile go stać i kim mógłby być - tworzy obraz samego siebie. Obraz własnej osoby to całokształt wiedzy o własnych cechach, możliwościach i umiejętnościach. Obraz siebie dotyczy także własnych postaw, potrzeb, pozycji człowieka wśród innych ludzi oraz jego pragnień i oczekiwań. Człowiek ocenia swoją wartość przez pryzmat utworzonego obrazu siebie (kim rzeczywiście jestem) i idealnego (jakim chciałbym i jakim mógłbym być), a także na podstawie porównywania swoich osiągnięć z rezultatami działania innych ludzi.

Do obrazu własnej osoby dochodzi się stopniowo poprzez gromadzenie doświadczeń dotyczących własnej osoby, w procesie wychowania. Aż do momentu pójścia do szkoły świadomość dziecka rozwija się przede wszystkim pod wpływem rodziców i ich postaw. Jeżeli rodzice stawiają dziecku zbyt wysokie wymagania i nigdy nie są zadowoleni z jego osiągnięć, może wytworzyć się u dziecka poczucie niższości lub skłonności perfekcjonistyczne. Staje się ono bardzo wymagające w stosunku do siebie i nadmiernie krytyczne wobec innych ludzi. W przypadku, gdy rodzice nadmiernie chronią dziecko przed wszelkimi trudnościami życiowymi, może wystąpić brak wzorców prawidłowego reagowania w sytuacjach nowych i trudnych. Przy poprawnym wychowaniu dziecko przejawia z reguły tolerancję wobec siebie i innych. W wieku szkolnym obraz siebie wzbogaca się o cechy, które określają stosunek ucznia do jego obowiązków oraz o te, które zapewniają mu jego pozycję w klasie (obowiązkowość, staranność, posłuszeństwo itp.). Młodzież interesuje się swymi przeżyciami, analizuje je i porównuje z innymi ludźmi. Zaczyna dokładniej rozumieć przyczyny własnych zachowań, uczy się widzieć siebie tak, jak inni ludzie je widzą i oceniają.

Obraz samego siebie rozwija się w ciągu całego życia jednostki. Wiedza o sobie wzbogaca się wciąż o nowe elementy. Zmienia się sposób oceniania siebie - samoocena staje się bardziej wnikliwa i krytyczna. Człowiek akceptuje siebie lub nie. Stopień rozbieżności między obrazem siebie realnym i idealnym jest głównym wyznacznikiem poziomu samooceny, a z tym wiąże się postawa wobec siebie i samoakceptacja. O postawie samoakceptacji można mówić, gdy człowieka cechuje zaufanie i wiara we własne siły, kiedy potrafi wykorzystać swoje potencjalne możliwości i skorygować swoje zachowanie pod wpływem krytyki innych (rozbieżność między obrazem realnym i idealnym jest nieduża).

Brak akceptacji siebie wiąże się natomiast z dużą rozbieżnością realnego i idealnego obrazu siebie . Człowiek nie docenia tego, co już osiągnął, przeżywa ogromne poczucie winy i krzywdy po niepowodzeniach. Negatywna postawa wobec siebie powoduje powstanie negatywnej postawy także wobec innych ludzi i wobec świata. Z kolei bardzo wysoka samoakceptacja charakteryzuje ludzi o zaburzeniach psychicznych, którzy przejawiają postawę bierną wobec życia.

Osoby dobrze funkcjonujące społecznie akceptują siebie do pewnego tylko stopnia, jakby pozostawiając miejsce na ciągłą realizację siebie. Ogromne znaczenie dla dobrej samooceny ma przezwyciężanie swoich wad, przełamywanie oporów (nieśmiałość, bojaźń), czy też zdobywanie osiągnięć w różnych dziedzinach życia. "Nikt, kto zajmuje się czymś bardzo trudnym i robi to dobrze, nie straci szacunku dla siebie" - pisze B. Shaw.

Imieniny

Dziś świętujemy imieniny: Kryspiny, Norberta, Sabiny. Wszystkiego najlepszego!

Godzina

Kalendarz

Pn	Wt	Sr	Cz	Pt	So	Nd
	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31